هزار جان مقدس فدای روی تو باد
که در جهان چو تو خوبی کسی ندید و نزاد
۱هزار رحمت دیگر نثار آن عاشق
که او به دام هوای چو تو شهی افتاد
۲ز صورت تو حکایت کنند یا ز صفت
که هر یکی ز یکی خوبتر زهی بنیاد
۳دلم هزار گره داشت همچو رشته سحر
ز سحر چشم خوشت آن همه گره بگشاد
۴بلندبین ز تو گشتست هر دو دیده عشق
ببین تو قوت شاگرد و حکمت استاد
۵نشسته‌ایم دل و عشق و کالبد پیشت
یکی خراب و یکی مست وان دگر دلشاد
۶به حکم تست بگریانی و بخندانی
همه چو شاخ درختیم و عشق تو چون باد
۷به باد عشق تو زردیم هم بدان سبزیم
تو راست جمله ولایت تو راست جمله مراد
۸کلوخ و سنگ چه داند بهار را چه اثر
بهار را ز چمن پرس و سنبل و شمشاد
۹درخت را ز برون سوی باد گرداند
درخت دل را باد اندرونست یعنی یاد
۱۰به زیر سایه زلفت دلم چه خوش خفته‌ست
خراب و مست و لطیف و خوش و کش و آزاد
۱۱چو غیرت تو دلم را ز خواب بجهانید
خمار خیزد و فریاد دردهد فریاد
۱۲ولی چو مست کنی مر مرا غلط گردم
گمان برم که امیرم چرا شوم منقاد
۱۳به وقت درد بگوییم کای تو و همه تو
چو درد رفت حجابی میان ما بنهاد
۱۴در آن زمان که کند عقل عاقبت بینی
ندا ز عشق برآید که هرچ بادا باد
۱۵
