کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را
کفر زلف تو برآورد ز ایمان ما را
۱تا خیال قد و بالای تو در دل بگذشت
خاطر آزاد شد از سرو خرامان ما را
۲ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم
می‌کند حلقهٔ زلف تو پریشان ما را
۳تا به دامان وصالت نرسد دست امید
دستْ کوته نکند اشک ز دامان ما را
۴در ره کعبهٔ وصل تو ز پا ننشینیم
گرچه در پا شکند خار مغیلان ما را
۵ای عبید از پی دل چند توان رفت آخر
کرد سودای تو بس بی سر و سامان ما را
۶
