غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۷ عبید زاکانی

مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

مبارکست نظر بر تو بامداد پگاه

چه نیکبخت کسی کش به روی تست نگاه

۱

زهی طراوت رخ چشم بد ز روی تو دور

زهی حلاوت لب لااله الالله

۲

خطاب سرو به قد تو : خادم و عبید

حدیث گل بر روی تو : عبده و فداه

۳

به زلف پرشکنت رشتهٔ امید دراز

ز سرو ناز قدت دست آرزو کوتاه

۴

کرشمه میکنی و عقل میشود حیران

به راه میروی و خلق میروند از راه

۵

خوشا که زلف تو گیرم به خواب خوش هرشب

خوشا که روی تو بینم به کام دل هر ماه

۶

به پیش قاضی عشاق در قضیهٔ عشق

عبید را رخ زرد است و اشگ سرخ گواه

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـاه۶ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. پگاهنگاه
  2. دورالالله
  3. عبیدفداه
  4. درازکوتاه
  5. حیرانراه
  6. هرشبماه
  7. عشقگواه

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ عبید زاکانی

۲۸۰ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۱۰۶ شعر) قرار دارد.