غنچه‌ای گفت به پژمرده گلی
که ز اَیّام، دلت زود آزرد
۱آب، افزون و بزرگست فضا
ز چه رو، کاستی و گشتی خُرد
۲زینهمه سبزه و گل، جز تو کسی
نه فتاد و نه شکست و نه فسرد
۳گفت: زنگی که در آئینهٔ ماست
نه چنانست که دانند سترد
۴دی، مِی هستی ما صافی بود
صاف خوردیم و رسیدیم به دُرد
۵خیره نگرفت جهان، رونق من
بگرفتش ز من و بر تو سپرد
۶تا کند جای برای تو فراخ
باغبانِ فَلَکم سخت فشرد
۷چه توان گفت به یغماگر دهر؟
چه توان کرد، چو می‌باید مرد؟
۸تو به باغ آمدی و ما رفتیم
آنکه آورد ترا، ما را برد
۹اندرین دفتر پیروزه، سپهر
آنچه را ما نشمردیم، شمرد
۱۰غنچه، تا آب و هوا دید شکفت
چه خبر داشت که خواهد پژمرد
۱۱ساقی میکدهٔ دهر، قضاست
همه کس، باده ازین ساغر خورد
۱۲
