شمع بگریست گه سوز و گداز
کاز چه پروانه ز من بیخبر است
۱بسوی من نگذشت، آنکه همی
سوی هر برزن و کویش گذر است
۲بسرش، فکر دو صد سودا بود
عاشق آنست که بی پا و سر است
۳گفت پروانهٔ پر سوخته‌ای
که ترا چشم، بایوان و در است
۴من بپای تو فکندم دل و جان
روزم از روز تو، صد ره بتر است
۵پر خود سوختم و دم نزدم
گرچه پیرایهٔ پروانه، پر است
۶کس ندانست که من میسوزم
سوختن، هیچ نگفتن، هنر است
۷آتش ما ز کجا خواهی دید
تو که بر آتش خویشت نظر است
۸به شرار تو، چه آب افشاند
آنکه سر تا قدم، اندر شرر است
۹با تو میسوزم و میگردم خاک
دگر از من، چه امید دگر است
۱۰پر پروانه ز یک شعله بسوخت
مهلت شمع ز شب تا سحر است
۱۱سوی مرگ، از تو بسی پیشترم
هر نفس، آتش من بیشتر است
۱۲خویشتن دیدن و از خود گفتن
صفت مردم کوته نظر است
۱۳
