آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند
تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند
۱خار در پای گل از دور به حسرت دیدن
تشنه بازآمدن از چشمه حیوان تا چند
۲گوش در گفتن شیرین تو واله تا کی
چشم در منظر مطبوع تو حیران تا چند
۳بیم آنست دمادم که برآرم فریاد
صبر پیدا و جگر خوردنِ پنهان تا چند
۴تو سر ناز برآری ز گریبان هر روز
ما ز جورت سر فکرت به گریبان تا چند
۵رنگ دستت نه به حناست که خون دل ماست
خوردن خون دل خلق به دستان تا چند
۶سعدی از دست تو از پای درآید روزی
طاقت بار ستم تا کی و هجران تا چند
۷
