من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم
کسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم
۱بپرس حال من آخر چو بگذری روزی
که چون همی‌گذرد روزگار مسکینم؟
۲من اهل دوزخم ار بی‌تو زنده خواهم شد
که در بهشت نیارد خدایْ غمگینم
۳ندانمت که چه گویم تو هر دو چشم منی
که بی‌وجود شریفت جهان نمی‌بینم
۴چو روی دوست نبینی جهان ندیدن به
شب فراق منه شمعْ پیش بالینم
۵ضرورت است که عهد وفا به سر برمت
و گر جفا به سر آید هزار چندینم
۶نه هاونم که بنالم به کوفتی از یار
چو دیگ بر سر آتش نشان که بنشینم
۷بگرد بر سرم ای آسیای دور زمان
به هر جفا که توانی که سنگ زیرینم
۸چو بلبل آمدمت تا چو گل ثنا گویم
چو لاله لال بکردی زبان تحسینم
۹مرا پلنگ به سرپنجه اِی نگار نکشت
تو می‌کشی به سر پنجهٔ نگارینم
۱۰چو ناف آهو خونم بسوخت در دل تنگ
برفت در همه آفاق بوی مُشکینم
۱۱هنر بیار و زبان آوری مکن سعدی
چه حاجت است بگوید شکر که شیرینم
۱۲
