من آن نی‌ام که دل از مهرِ دوست بردارم
و گر ز کینهٔ دشمن به جان رسد کارم
۱نه رویِ رفتنم از خاکِ آستانهٔ دوست
نه احتمالِ نشستن نه پایِ رفتارم
۲کجا روم؟ که دلم پای‌بندِ مهرِ کسی‌ست
سفر کنید رفیقان که من گرفتارم
۳نه او به چشمِ ارادت نظر به جانبِ ما
نمی‌کند؛ که من از ضعف، ناپدیدارم
۴اگر هزار تَعَنُّت کنی و طعنه زنی
من این طریقِ محبت ز دست نگذارم
۵مرا به منظرِ خوبان اگر نباشد میل
درست شد به حقیقت که نقشِ دیوارم
۶در آن قضیه که با ما به صلح باشد دوست
اگر جهان همه دشمن شود چه غم دارم؟
۷به عشقِ رویِ تو اقرار می‌کند سعدی
همه جهان به در آیند گو به انکارم
۸کجا توانمت انکارِ دوستی کردن؟
که آبِ دیده گواهی دهد به اقرارم
۹
