غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۰۵ سعدی

شاعر
سعدی
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

سروقدی میان انجمنی

به که هفتاد سرو در چمنی

۱

جهل باشد فراق صحبت دوست

به تماشای لاله و سمنی

۲

ای که هرگز ندیده‌ای به جمال

جز در آیینه مثل خویشتنی

۳

تو که همتای خویشتن بینی

لاجرم ننگری به مثل منی

۴

در دهانت سخن نمی‌گویم

که نگنجد در آن دهن سخنی

۵

بدنت در میان پیرهنت

همچو روحیست رفته در بدنی

۶

وآن که بیند برهنه اندامت

گوید این پُرگل است پیرهنی

۷

با وجودت خطا بود که نظر

به ختایی کنند یا ختنی

۸

باد اگر بر من اوفتد ببرد

که نمانده‌ست زیر جامه تنی

۹

چاره بیچارگی بود سعدی

چون ندانند چاره‌ای و فنی

۱۰

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـنی۱۰ از ۱۰ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. انجمنیچمنی
  2. دوستسمنی
  3. جمالخویشتنی
  4. بینیمنی
  5. نمی‌گویمسخنی
  6. پیرهنتبدنی
  7. اندامتپیرهنی
  8. نظرختنی
  9. ببردتنی
  10. سعدیفنی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ سعدی

۲٬۰۱۰ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶۳۷ شعر) قرار دارد.