اگر خدای نباشد ز بنده‌ای خشنود
شفاعت همه پیغمبران ندارد سود
۱قضای کن فیکون است حکم بار خدای
بدین سخن سخنی در نمی‌توان افزود
۲نه زنگ عاریتی بود بر دل فرعون
که صیقل ید بیضا سیاهیش نزدود
۳بخواند و راه ندادش کجا رود بدبخت؟
ببست دیدهٔ مسکین و دیدنش فرمود
۴نصیب دوزخ اگر طلق بر خود انداید
چنان در او جهد آتش که چوب نفط اندود
۵قلم به طالع میمون و بخت بد رفته‌ست
اگر تو خشمگنی ای پسر وگر خشنود
۶گنه نبود و عبادت نبود و بر سر خلق
نبشته بود که این ناجی است و آن مأخوذ
۷مقدر است که از هر کسی چه فعل آید
درخت مقل نه خرما دهد نه شفتالود
۸به سعی ماشطه اصلاح زشت نتوان کرد
چنان که شاهدی از روی خوب نتوان سود
۹سیاه زنگی هرگز شود سپید به آب؟
سپید رومی هرگز شود سیاه به دود؟
۱۰سعادتی که نباشد طمع مکن سعدی
که چون نکاشته باشند مشکل است درود
۱۱قلم به آمدنی رفت اگر رضا به قضا
دهی و گر ندهی بودنی بخواهد بود
۱۲
