بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟
شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را
۱با تهی چشمان چه سازد نعمتِ روی زمین؟
سیری از خرمن نباشد دیدهٔ غربال را
۲می‌توانی در دو عالم نوبتِ شاهی زدن
صرف در تسخیرِ دل‌ها گر کنی اقبال را
۳گفتگوی خامشان را ترجمان در کار نیست
لال می‌فهمد به آسانی زبانِ لال را
۴پیچ و تابِ عشق را از دل زدودن مشکل است
کِی به افشاندن توان بی‌نقش کردن بال را؟
۵می‌توان زافتادگی بردن به ساقِ عرش راه
دولتِ پابوس، روزی می‌شود خلخال را
۶مار از نزدیکیِ گنج، اژدهایی می‌شود
از برای جاه می‌جویند مردم مال را
۷ساده‌لوحانی که محوِ حسنِ بی‌رنگی شدند
ابجدِ مشقِ جنون دانند خط و خال را
۸ساغرِ ناکامی از خود آب برمی‌آورد
تشنگی سیراب می‌سازد گُلِ تبخال را
۹می‌شود ناطق کمربند از میانِ نازکت
ساقِ سیمینِ تو خامش می‌کند خلخال را
۱۰رنجِ باریکِ تو صائب از دلِ پرآرزوست
دور کن این عنکبوتِ رشتهٔ آمال را
۱۱
