غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۱۷ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

جلال حسن ز روی جمال معلوم است

۱

صفای روح عیان گردد از تن خاکی

قماش آب زلال از سفال معلوم است

۲

گرفت هر که کم خود، رسد به اوج کمال

تمام گشتن ماه از هلال معلوم است

۳

لب گشاده، به حرص است حجت ناطق

غنای فقر ز ترک سؤال معلوم است

۴

ز سایه پر و بال هما که در گذرست

شتاب دولت عاشق زوال معلوم است

۵

به کنه نامه توان راه بردن از عنوان

که حال سال ز تحویل سال معلوم است

۶

توان به ریشه اصل از سواد پی بردن

ز سایه سرکشی آن نهال معلوم است

۷

حلال، صرف محال است در حرام شود

ز خرج، دخل حرام و حلال معلوم است

۸

میان تازه خیالان، چو زلف از رخسار

خیال صائب نازک خیال معلوم است

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: معلوم استقافیه: ـال۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. استاست
  2. خاکیاست
  3. کمالاست
  4. ناطقاست
  5. گذرستاست
  6. عنواناست
  7. بردناست
  8. شوداست
  9. رخساراست

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.