لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچ
چون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ
۱اندیشه جمعیت دل فکر محال است
شیرازه نگیرد به خود اوراق خزان هیچ
۲در چشم جهان ریخت نمک صبح قیامت
چشم تو نشد سیر ازین خواب گران هیچ
۳چون تاک درین باغچه چندان که گرستم
نگشود مرا عقده ای از رشته جان هیچ
۴هر چند که دندان تو از خوردن نان ریخت
حرص تو نشد سیر ز اندیشه نان هیچ
۵همچشم حبابم که ازین بحر گهرخیز
غیر از سخن پوچ ندارم به دهان هیچ
۶جز گریهٔ بی‌حاصل و جز نالهٔ افسوس
نگشود مرا از دل و چشم نگران هیچ
۷با خصم زبون پنجه زدن نیست ز مردی
صائب سخن چرخ میاور به زبان هیچ
۸
