غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۱۳۴ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

جمعی که هوش خود به می ناب داده اند

خرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

۱

در رابه روی دولت بیدار بسته اند

آن غافلان که تن به شکر خواب داده اند

۲

عشاق در بهشت برین وا نمی کنند

چشمی کز آفتاب رخت آب داده اند

۳

یک قطره از محیط پر از شور اشک ماست

این بیقراریی که به سیماب داده اند

۴

تا داده اندراه به دریا مرا چو سیل

بسیار گوشمال زسیلاب داده اند

۵

مشاطگان ز سرمه دنباله دارچشم

در دست مست تیغ سیه تاب داده اند

۶

چون آب شور تشنگی افزاست زخم او

تیغ ترا مگر به نمک آب داده اند

۷

حق را ز غیر دل طلب انها که می کنند

در عین کعبه پشت به محراب داده اند

۸

عالم سیه به دیده اش از داغ کرده اند

تا یک قدح به لاله می ناب داده اند

۹

صائب نظر به روی مسبب چسان کنند

جمعی که دل به عالم اسباب داده اند

۱۰

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: داده اندقافیه: ـاب۸ از ۱۰ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. انداند
  2. انداند
  3. کننداند
  4. ماستاند
  5. سیلاند
  6. دارچشماند
  7. اواند
  8. کننداند
  9. انداند
  10. کننداند

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.