غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۰۷۲ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

آتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

۱

زان مطرب بلندنوا در ترانه ام

چون نی نمی زنم نفسی بر هوای خویش

۲

زان ساقی خودم که نیابم درین جهان

مردی سزای باده مردآزمای خویش

۳

چون نیست هیچ کس که به فریاد من رسد

خود رقص می کنم چو سپند از نوای خویش

۴

صائب من آن بلند نوایم که می زنم

دربرگریز جوش بهار از نوای خویش

۵

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: خویشقافیه: ـای۵ از ۵ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«خویش» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. خویشخویش
  2. امخویش
  3. جهانخویش
  4. رسدخویش
  5. زنمخویش

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.