آن لاله عذاری که منم داغ و کبابش
از خون جگر سوختگان است شرابش
۱بیهوشیش از کاوش دل باز ندارد
چشمی که بود شوخ چو مژگان رگ خوابش
۲این لنگر تمکین که به خود حسن سپرده است
مشکل که کند حلقه خط پا به رکابش
۳از خانه به بازار صبوحی زده آید
حسنی که زآیینه بود عالم آبش
۴چشمی که شود صیقلی باده روشن
از خشت سر خم بود آماده کتابش
۵
