از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کرده‌ام
آسمان‌سیرم زمینِ خانه را گم کرده‌ام
۱نه من از خود، نه کسی از حالِ من دارد خبر
دل، مرا و من، دلِ دیوانه را گم کرده‌ام
۲چون سلیمانم که از کف داده‌ام تاج و نگین
تا ز مستی، شیشه و پیمانه را گم کرده‌ام
۳از منِ بی‌عاقبت، آغازِ هستی را مپرس
کز گران‌خوابی، سرِ افسانه را گم کرده‌ام
۴در چنین وقتی که بی‌پرواز شد زلفِ سخن
از پریشان‌خاطری‌ها، شانه را گم کرده‌ام
۵بس که در یک‌جا ز غلطانی نمی‌گیرد قرار
در نظر، آن گوهرِ یکدانه را گم کرده‌ام
۶طفل می‌گرید چو راهِ خانه را گم می‌کند
چون نگریم من که صاحب‌خانه را گم کرده‌ام؟
۷به که در دنبالِ دل باشم به هرجا می‌رود
من که «صائب»، کعبه و بتخانه را گم کرده‌ام
۸
