صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم
شب سیه‌مست فنا بود که هشیار شدیم
۱پای ما نقطه‌صفت در گرو دامن بود
به تماشای تو سرگشته چو پرگار شدیم
۲به شکار آمده بودیم ز معمورهٔ قدس
دانهٔ خال تو دیدیم گرفتار شدیم
۳در کف عقل کم از قطرهٔ شبنم بودیم
کاوشی کرد جنون قلزم زخار شدیم
۴پای زنگار بر آیینهٔ ما می‌لغزد
صیقلی بس که از آن آینه‌رخسار شدیم
۵نرود دیدهٔ شبنم به شکرخواب بهار
عبث افسانه طراز دل بیدار شدیم
۶خانه‌پردازتر از سیل بهاران بودیم
لنگر انداخت خرد، خانه نگهدار شدیم
۷چون مؤذن سر تسبیح شماران بودیم
گردشی کرد فلک، رشتهٔ زنار شدیم
۸جان به تاراج دهد خدمت سی‌روزهٔ عشق
قوت طالع ما بود که بیمار شدیم
۹عالم بی‌خبری طرفه بهشتی بوده است
حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم
۱۰صائب از کاسهٔ دریوزهٔ ما ریزد نور
تا گدای در شه قاسم انوار شدیم
۱۱
