ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم
خرسند از محیط به پیمانه خودیم
۱چون غنچه روی دل به خود آورده ایم ما
برگ نشاط گوشه میخانه خودیم
۲ما را غریبی از وطن خود نمی برد
در کعبه ایم و ساکن بتخانه خودیم
۳از هوش می رویم به گلبانگ خویشتن
در خواب نوبهار ز افسانه خودیم
۴نوبت به کینه جویی دشمن نمی دهیم
سنگی گرفته در پی دیوانه خودیم
۵در چشم خلق اگر چه کم از ذره ایم ما
خورشید بی زوال سیه خانه خودیم
۶در بوم این سیاه دلان جغد می شویم
ورنه همای گوشه ویرانه خودیم
۷گرد گنه به چشمه کوثرنمی بریم
امیدوارم گریه مستانه خودیم
۸چون کوهکن به تیشه خود جان سپرده ایم
در زیر بار همت مردانه خودیم
۹از ما بغیر ما همه کس فیض می برد
ابر کسان و برق سیه خانه خودیم
۱۰دانسته ایم قیمت خود را چنان که هست
گنجینه دار گوهر یکدانه خودیم
۱۱در راه میهمان نگران است چشم ما
ما حلقه برون در خانه خودیم
۱۲پوشیده است صورت احوال ما ز خلق
دیر آشنا چو معنی بیگانه خودیم
۱۳صائب ز فیض خانه بدوشی درین بساط
هر جا که می رویم به کاشانه خودیم
۱۴
