ما در شکست گوهر یکدانه خودیم
سنگ ملامت دل دیوانه خودیم
۱چون بلبل از ترانه خود مست می شویم
ما غافلان به خواب ز افسانه خودیم
۲در خون نشسته ایم ز رنگینی خیال
چون لاله دل سیاه ز پیمانه خودیم
۳از پاس آشنایی احباب فارغیم
ممنون وحشت دل بیگانه خودیم
۴گیریم گل در آب به تعمیر دیگران
هر چند سیل گوشه ویرانه خودیم
۵چون تاک در بریدن خود فتح باب ماست
باران طلب ز گریه مستانه خودیم
۶ما را غرور راهنما نیست راهزن
بیت الحرام خلق و صنمخانه خودیم
۷چون غنچه نیست از دگران فتح باب ما
منت پذیر همت مردانه خودیم
۸دست فلک کبود شد از گوشمال و ما
مشغول خاکبازی طفلانه خودیم
۹ما چون کمال ز گوشه نشینی درین بساط
هر جا رویم معتکف خانه خودیم
۱۰صائب شده است برق حوادث چراغ ما
تا خوشه چین خرمن بی دانه خودیم
۱۱
