صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو
جوش غیرت می‌زند خون بهار از جوش تو
۱بشکند چون زلف، بازار بتان سنگدل
کاکل مشکین گذارد پای چون بر دوش تو
۲عطسه مغز نافه را خالی کند از بوی مشک
آستین چون برفشاند زلف عنبرپوش تو
۳آب خضر از شرم رفتار تو بر جا خشک ماند
سرو پا در گل که باشد تا شود همدوش تو؟
۴نوش و نیش عالَم صورت به هم آمیخته است
زهر خط در چاشنی دارد لب چون نوش تو
۵نشأهٔ بی‌هوشی حیرت بلند افتاده است
کی به هوش آید ز آشوبِ جزا مدهوش تو؟
۶خاطرت از شِکوهٔ ما کی پریشان می‌شود؟
زلف پر کرده است از حرف پریشان گوش تو
۷همچو مژگان هر دو عالَم را به هم انداخته است
از اشارت‌های پنهان، چشم بازیگوش تو
۸بوی پیراهن ز بی‌تابی گریبان می‌درد
تا چو گل چاک گریبان باز کرد آغوش تو
۹در میان گوش و گوهر نسبت دیرینه است
نیست جا گفتار صائب را چرا در گوش تو؟
۱۰
