نویدِ آشنایی می‌دهد چشمِ سخن‌گویت
گرفته انس گویا نرمیی با تندی خویت
۱بمیرم پیشِ آن لب این‌چنین گاهی تبسم کن
بحمدالله که دیدم بی گره یک بار ابرویت
۲به رویت مردمانِ دیده را هست آن‌چنان میلی
که ناگه می‌دوند از خانه بیرون تا سرِ
کویت
۳شرابی خورده‌ام از شوق و زور آورده می‌ترسم
که بردارد مرا ناگاه و بیخود آورد سویت
۴ز آتش آب می‌جویم ببین فکرِ محالِ من
وفاداری طمع می‌دارم از طبعِ جفاجویت
۵فریبِ غمزه امروز آن‌قدر خوردم که می‌باید
مجرب بود هر افسون که بر من خواند جادویت
۶چه بودی گر به قدرِ آرزو جان داشتی وحشی
که کردی صدهزاران جان فدای یک سرِ مویت
۷
