ما در مقام صبر فشردیم گام خویش
یک گام آن‌طرف ننهیم از مقام خویش
۱این مرغ تنگ حوصله را دانه‌ای بس است
صیاد ما به دانه چه آراست دام خویش
۲فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کرد
مخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش
۳دل شد کبوتر لب بامی که سد رهش
سازند دور و باز نشیند به بام خویش
۴وحشی رمیده‌ایست که رامش کسی نساخت
آهوی دشت را نتوان ساخت رام خویش
۵
