غزلیات

شمارهٔ ۳۲۷ وحشی بافقی

مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای قامت تو جلوه ده شیوه‌های حسن

در هر کرشمهٔ تو نهان سد ادای حسن

۱

خواهی بدار و خواه بکش ، ناپسند نیست

مستحسن است‌هر چه بود اقتضای حسن

۲

سلطان حسن هر چه کند حکم حکم اوست

بگذار کار حسن به تدبیر و رای حسن

۳

این حسن پنج روز به یوسف وفا نکرد

زنهار اعتماد مکن بر وفای حسن

۴

دانی که گل ز باغ چرا زود می‌رود

یعنی که اندکیست زمان بقای حسن

۵

گویی بزن که حال جهان برقرار نیست

حالا که در رکاب مراد است پای حسن

۶

وحشی من و گدایی خوبان که این گروه

سلطان عالمند ز فر همای حسن

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: حسنقافیه: ـای۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«حسن» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. حسنحسن
  2. نیستحسن
  3. اوستحسن
  4. نکردحسن
  5. می‌رودحسن
  6. نیستحسن
  7. گروهحسن

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ وحشی بافقی

۶۵۱ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳۹۷ شعر) قرار دارد.