ناتوان موری به پابوس سلیمان آمدست
ذره‌ای در سایهٔ خورشید تابان آمدست
۱قطره‌ای ناچیز کو را برد ابر تفرقه
رفته از عمان و دیگر سوی عمان آمدست
۲سنگ ناقص کرده خود را مستعد تربیت
تا کند کسب کمالی جانب کان آمدست
۳بی زبان مرغی که در کنج قفس دم بسته بود
صد زبان گردیده و سوی گلستان آمدست
۴تشنهٔ دیدار کز وی تا اجل یک گام بود
اینک اینک بر کنار آب حیوان آمدست
۵تا به کی این رمز و ایما، این معما تا به چند
چند درد سر دهم کین آمدست، آن آمدست
۶مختصر کردم سخن وحشیست کز سر کرده پا
بهر پابوس سگان میر میران آمدست
۷
