جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهردیف: مراقافیه: ـوزدغزلیات

عبرتی‌کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا

موج این‌گوهر نمی‌دانم چه پهلو زد مرا

واژهٔ قافیهقافیه: ـزدمواعظ

ز دست ترشروی خوردن تبرزد

چنان تلخ باشد که گویی تبر زد

واژهٔ قافیهقافیه: ـزددیوان شمس

ای آنکه نخست بر سحر چشم تو زد

وز با نمکی راه نظر چشم تو زد

واژهٔ قافیهردیف: راقافیه: ـددیوان شمس

بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را

چشمی چنین بگردان کوری چشم بد را

واژهٔ قافیهردیف: شودقافیه: ـددیوان شمس

علتی باشد که آن اندر بهاران بد شود

گر زمستان بد بود اندر بهاران صد شود

واژهٔ قافیهردیف: نکردقافیه: ـردیوان اشعار

چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد

تلخی دریا علاج خامی عنبر نکرد

واژهٔ قافیهردیف: والسلامقافیه: ـددیوان اشعار

عشق جانی داد و بستد والسلام

چند گویی آخر از خود والسلام

واژهٔ قافیهردیف: ما راقافیه: ـددیوان اشعار

چنان محروم خواهد یار از دیدار خود ما را

که نپسندد نظر در روی خود یک چشم زد ما را

واژهٔ قافیهقافیه: ـددیوان اشعار

تو را تنت خوشه است و پیری خزان

خزان تو بر خوشهٔ تنت زد

واژهٔ قافیهقافیه: ـددیوان اشعار

همت من عیار ناکس و کس

دید چون بر محک معنی زد

واژهٔ قافیهردیف: چه رسدقافیه: ـددیوان اشعار

زخم بر دل رسید خاقانی

تا خود آسیب بر خرد چه رسد

هم‌قافیهقافیه: ـزددیوان شمس

بتی کو زهره و مه را همه شب شیوه آموزد

دو چشم او به جادویی دو چشم چرخ بردوزد