جستوجو در اشعار
«ردیف» واژه(های) تکرارشده در پایان مصرعهاست و «قافیه» همخوانیِ پیش از آن. نتایج حاصل از تحلیل رایانهٔ متن است و پیشنهادی شمرده میشود، نه حکم عروضی.
پالایش بر پایهٔ قالب و اثر
۱۳ شعر برای «شی»
این پایان در شعر کدام شاعران آمده است؟
- شمارهٔ ۴۰ حافظ شیرازینتیجهٔ پیشنهادی
شب از مطرب که دل خوش باد وی را
شنیدم نالهٔ جانسوز نى را
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- برخی مصرعها از الگو پیروی نمیکنند
- غزل شمارهٔ ۴۳۰ حافظ شیرازینتیجهٔ پیشنهادی
زمانه هیچ نبَخشد که باز نستانَد
مجو ز سفله مروَّت، که شَیئُهُ لا شَی
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۱۴ جلال الدین محمد مولوینتیجهٔ پیشنهادی
شمس تبریزی بیا در من نگر
تا ببینی مر مرا معدوم شی
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- شمارهٔ ۹۱۳ جامینتیجهٔ پیشنهادی
هر چه جز لیلی برون کردم ز دل
لیس فی قلبی سوی لیلای شی
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- غزل شمارهٔ ۱۱۴۲ بیدل دهلوینتیجهٔ پیشنهادی
نشئه دودی است که از آتش می میخیزد
نغمه گردیست که ازکوچهٔ نی میخیزد
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۰ بیدل دهلوینتیجهٔ پیشنهادی
نیام تیغ عالمگیر مستی موج می باشد
خدنگ دلنشین نغمه را قندیل نی باشد
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸ سعدی شیرازینتیجهٔ پیشنهادی
ای پیش تو لعبتان چینی حبشی
کس چون تو صنوبر نخرامد به کشی
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
- غزل شمارهٔ ۵۸۳ سعدی شیرازینتیجهٔ پیشنهادی
ما سپر انداختیم گر تو کمان میکشی
گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳۲ جلال الدین محمد مولوینتیجهٔ پیشنهادی
از سوز غم تو آتشی میطلبم
وز خاک در تو مفرشی میطلبم
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
- غزل شمارهٔ ۲۹۹۴ جلال الدین محمد مولوینتیجهٔ پیشنهادی
ای نای خوش نوای که دلدار و دلخوشی
دم میدهی تو گرم و دم سرد میکشی
- شمارهٔ ۹۱ عطار نیشابورینتیجهٔ پیشنهادی
شمع است که همچو سرکشی میخندد
وز بیخبری در آتشی میخندد
چرا فقط «پیشنهادی»؟
- شمار مصرعهای بررسیشده کم است
- شمارهٔ ۹۴۱ جامینتیجهٔ پیشنهادی
لی حبیب عربی مدنی قرشی
که بود درد و غمش مایه شادی و خوشی
