جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـپیشدیوان اشعار

درکرم ساغر اگر هست زمینا در پیش

ابر ازبخشش دریاست ز دریا درپیش

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشاشعار منتسب

به جد و جهد چو کاری نمی‌رود از پیش

به کردگار رها کرده به مصالح خویش

واژهٔ قافیهردیف: مگویقافیه: ـیشاشعار منتسب

کم گوی به جز مصلحت خویش مگوی

چیزی که نپرسند تو خود پیش مگوی

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشغزلیات

دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش

که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشمواعظ

نیکویی کن که مردم نیک‌اندیش

از دولت بختش همه نیک آید پیش

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشمواعظ

و استاد تو را از بغل گنده خویش

بوی تو چو مشک و زعفران باشد پیش

واژهٔ قافیهردیف: آمدقافیه: ـیشدیوان اشعار

روزی نظرش بر من درویش آمد

دیدم که معلم بداندیش آمد

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشدیوان اشعار

دگر به یار جفاکار دل منه سعدی

نمی‌دهیم و به شوخی همی‌برند از پیش

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشدیوان اشعار

گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش

کاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش

واژهٔ قافیهقافیه: ـیشدیوان اشعار

هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش

منِ بی‌کار، گرفتارِ هوای دلِ خویش

واژهٔ قافیهردیف: گرفتقافیه: ـیشدیوان شمس

عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفت

در ره بنشست و رهزنی کیش گرفت

واژهٔ قافیهردیف: منستقافیه: ـیشدیوان شمس

گفتم عشقت مرا بت و خویش منست

غم نیست غم از دل بداندیش منست