جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـکندیوان شمس

ما زیبائیم خویش را زیبا کن

خو با ما کن ز دیگران خو واکن

واژهٔ قافیهقافیه: ـکنغزلیات

اگر حسرت پرستی خدمت ترک تمنا کن

ز مطلب هر چه گم کردد درین آیینه پیدا کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـکنغزلیات

ازین صحرای وحشت هر چه برداری قدم باشد

سری از خواب اگر برداشتی اندیشهٔ پا کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـکنغزلیات

به تماشای این چمن در مژگان فراز کن

ز خمستان عافیت قدحی‌ گیر و ناز کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـکنغزلیات

دل پیش نظر گیر سر و برگ نمو ‌کن

گر مایل نازی سوی این آینه روکن

واژهٔ قافیهقافیه: ـنغزلیات

بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

به شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن

واژهٔ قافیهردیف: چه رسدقافیه: ـندیوان اشعار

از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد

وز آن که خون دلم ریخت تا به تن چه رسد

واژهٔ قافیهقافیه: ـندیوان شمس

ای عاشق گفتار و تفاصیل سخن

ای گر ز سخنوران قهارهٔ کن

واژهٔ قافیهردیف: باشمقافیه: ـندیوان شمس

من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشم

چو هنگام وصال آمد بتان را بت شکن باشم

واژهٔ قافیهقافیه: ـندیوان شمس

که برکَنده شوی از فکر، چون در گفت می‌آیی

مکَن از فکر دل، خود را، از این گفت‌ِزبان بر کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـندیوان شمس

چو شمس الدین جان آمد ز تبریز

تو جان کندن همی‌خواهی همی‌کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـندیوان شمس

وگر سبلت ز شیرش تر نکردی

برو ای قلتبان و ریش می کن