جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۵٬۰۴۳ نتیجه برای «سد» · صفحهٔ ۲۴۲ از ۴۲۱
- بخش ۶ ابوالقاسم فردوسینبینم همی اختر خویش بدندانم چرا بر سرم بد رسد
- غزل شمارهٔ ۱۹ صائبخشک می‌گردد ز حیرت چون به دامانش رسدمی‌کنم بی‌طاقتی چندان که تلقین دست را
- غزل شمارهٔ ۲۱ صائبمی کند شبنم‌گرانی بر عذارِ نازکتابر می‌بوسد زمین از دور گلزارِ ترا
- غزل شمارهٔ ۲۳ صائبآفتاب و مه تو را از دور می‌بوسد زمینمن کدامین ذره‌ام تا گِرد سر گردم تو را؟
- غزل شمارهٔ ۶۴ صائبمی رسد آزارِ بدگوهر به نزدیکان فزوننوبرِ زخم از نیامِ خود بود شمشیر را
- غزل شمارهٔ ۶۹ صائببوی گلزارِ شهادت هر‌که را بی‌تاب کردچون لبِ پان‌خورده می‌بوسد دهان شمشیر را
- غزل شمارهٔ ۹۸ صائبنگسلد چون حلقهٔ زنجیر، داغِ او ز هممی‌رسد نعمت مسلسل، میهمانِ عشق را
- غزل شمارهٔ ۱۹۶ صائبای صبا مشت سپندی بر سر آتش بریزگر بپرسد یار حال صائب دلجسته را
- غزل شمارهٔ ۲۴۹ صائبرتبه افکار ما صائب بلند افتاده استکی رسد هر کوته اندیشی به فکر دور ما؟
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ صائبخانه دربسته سنگ راه روزی خواره نیستمی رسد چون لعل از خورشید انور رزق ما
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ صائببا هزاران چشم می جوییم عیب خویش راچون رسد نوبت به عیب خلق، ستاریم ما
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ صائبپیچ و تاب عشق را از چشم شور حاسدانچون زره پوشیده زیر پیرهن داریم ما