صبح بر افراخت علم ای غلام
رنجه کن از لطف قدم ای غلام
۱خیز که بشکفت گل و یاسمین
تا بنشینیم به هم ای غلام
۲باده خوریم و ز جهان بگذریم
زانکه جهان شد چو ارم ای غلام
۳بس که بریزد گل نازک ز باد
ما شده در خاک دژم ای غلام
۴زین گذران عمر چه نازیم ما
زندگیی ماند و دو دم ای غلام
۵پس چو چنین است یقین عمر خویش
چند گذاریم به غم ای غلام
۶این همه خود بگذرد و جان و دل
وا رهد از جور و ستم ای غلام
۷وقت درآمد که به پشتی تو
باز بر آریم شکم ای غلام
۸آب نجوییم ز خضر ای پسر
جام نخواهیم ز جم ای غلام
۹در نگر و خلق جهان را ببین
روی نهاده به عدم ای غلام
۱۰چون همه در معرض محو آمدند
محو شوی زود تو هم ای غلام
۱۱خود تو یقین دان که نیرزد ز مرگ
جمله جهان نیم درم ای غلام
۱۲عاقبت الامر چو مرگ است راه
عمر تو چه بیش و چه کم ای غلام
۱۳پس غم عطار درین وقت گل
دفع کن از می به کرم ای غلام
۱۴
