جانا دهنی چو پسته داری
در پسته گهر دو رسته داری
۱صد شور به پسته در فتاده است
زان قند که مغز پسته داری
۲قندیم فرست و مرهمی ساز
زین بیش مرا چه خسته داری
۳در هر سر موی زلف شستت
صد فتنهٔ نانشسته داری
۴گفتی به درست عهد کردم
صد عهد چنین شکسته داری
۵در تاز و جهان بگیر کز حسن
صد ابلق تنگ بسته داری
۶یک گل ندهی ز رخ به عطار
وانگاه هزار دسته داری
۷
