سلسلهٔ شوقِ کیست سرخطِ آهنگ ما؟
رشته به پا می‌پرد از رگ گل رنگ ما
۱نقد جهان فسوس سهل نباید شمرد
دل به گره بسته است، آبله در چنگ ما
۲با همه افسردگی، جوشِ شرارِ دلیم
خفته پریخانه‌ای در بغل سنگ ما
۳درتپش‌آبادِ دل، قطعِ نفس می‌کنیم
نیست ز منزل برون، جاده و فرسنگ ما
۴پردهٔ سازِ نفس سخت خموشی‌نواست
رشته مگر بگسلد، تا دهد آهنگ ما
۵در قفس عافیت هرزه فسردیم، حیف!
شورِ شکستی نزد گل به سر رنگ ما
۶سعی گُهر برگرفت بار دل از دوشِ موج
آبله چشمی ندوخت بر قدم لنگ ما
۷عالم بی‌مطلبی, عرصهٔ پرخاش کیست؟
نیست روان خونِ زخم، جز عرق از جنگ ما
۸رشتهٔ چندین امل یک گره آمد به عرض
بر دو جهان مُهر زد، یأسِ دلِ تنگ ما
۹بیدل از اقبال عجز در همه‌جا چیده است
آبله و نقش پا افسر و اورنگ ما
۱۰
