غزلیات
شرح و توضیح
غزل با خطاب به ساقی و دعوت به نوشیدن آغاز می‌شود؛ گویی گوینده می‌خواهد اندوه روزگار و قیدوبندهای ظاهری را کنار بزند. اشاره به «دلقِ اَزرَق‌فام» و «ننگ و نام» کشاکش میان ظاهرِ پذیرفته‌شده و دل‌سپردگی به راهی دیگر را برجسته می‌کند. در ادامه، آه و تنهاییِ گوینده از نیافتن «محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود» می‌گوید، اما حضور دلارام آرامشی در برابر این آشفتگی فراهم می‌کند. پایان غزل با سفارش به صبر، رنج را در کنار امید به رسیدن به کام می‌نشاند.
واژگان دشوار
- باده
- شراب؛ در شعر عرفانی نماد شور و حال معنوی است.
- سرو
- درخت بلند و راست؛ در شعر نماد قامت معشوق است.
قافیه و ردیف
نتیجهٔ پیشنهادی
پایان مصرع‌ها
- رارا
- بررا
- عاقلانرا
- غروررا
- منرا
- خودرا
- استرا
- چمنرا
- شبرا
فال حافظ
نیت کن و فال بگیربا نیت دل، از دیوان فال بگیرید
نیت کنید و بگذارید دیوان حافظ برای شما یک غزل بگشاید.
