چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم
بوی جگر سوخته یابی ز غبارم
۱چون رفتنی است از تنم این جان بلاکش
آن به که به خاک سر کوی تو سپارم
۲در گلشن جان می شکفد صد گل شادی
زان غنچه که در سینه ز پیکان تو دارم
۳هر دم کنم از خون جگر خاک رهت گل
تا روزنه دل به رخ غیر برآرم
۴نی لایق تشریفم و نی در خور بیداد
یارب من بیدل به جهان بهر چه کارم
۵در بوته هجران چو زرم گر بگدازی
دیگر نشود بر محک عشق عیارم
۶هم لطف تو فرمود که جامی سگ مایی
ورنه من بیدل چه کسم در چه شمارم
۷
