سخن با او به مویی درنگیرد
وفا از هیچ رویی درنگیرد
۱زبانم موی شد ز آوردن عذر
چه عذر آرم که مویی درنگیرد
۲غلامش خواستم بودن، دلم گفت
که این دم با چون اویی درنگیرد
۳چه جویی مهرِ کین‌جویی که با او
حدیث مهرجویی درنگیرد
۴بر آن رخ اعتمادش هست چندانک
چراغ از هیچ گویی درنگیرد
۵ازین رنگین سخن خاقانیا بس
که با او رنگ جویی درنگیرد
۶
