جان از تنم برآید چون از درم درآئی
لب را به جای جانی بنشان به کدخدائی
۱جان خود چه زهره دارد ای نور آشنایی
کز خود برون نیاید آنجا که تو درآئی
۲جانی که یافت از خم زلفین تو رهائی
از کار بازماند همچون بت از خدائی
۳بر زخم‌های جانم هم درد و هم دوائی
در نیمه راه عقلم هم خوف و هم رجائی
۴از پای پاسبانت بوسی کنم گدائی
وانگاه سر برآرم که‌این است پادشائی
۵تب‌های هجر دارم شب‌های بینوائی
تب‌های من ببندی لب‌ها چو برگشائی
۶گمراه گردم از خود تا تو رهم نمائی
از من مرا چه خیزد اکنون که تو مرائی
۷تو خود نهان نباشی که‌اندر نهان مائی
خاقانی از تحُّیر پرسان که تو کجائی
۸
