غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ مولانا

ردیف احتمالی: ترشقافیه: ـان۶ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«ترش» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

• پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
• برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

1. ترشترش
2. مبینترش
3. رخشترش
4. نبودترش
5. ولیکترش
6. مکنترش
7. عجبترش

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.