غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۵۴۷ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

من با تو حدیث بی‌زبان گویم

وز جمله حاضران نهان گویم

۱

جز گوش تو نشنود حدیث من

هر چند میان مردمان گویم

۲

در خواب سخن نه بی‌زبان گویند

در بیداری من آن چنان گویم

۳

جز در بن چاه می ننالم من

اسرار غم تو بی‌مکان گویم

۴

بر روی زمین نشسته باشم خوش

احوال زمین بر آسمان گویم

۵

معشوق همی‌شود نهان از من

هر چند علامت نشان گویم

۶

جان‌های لطیف در فغان آیند

آن دم که من از غمت فغان گویم

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: گویمقافیه: ـان۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«گویم» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. گویمگویم
  2. منگویم
  3. گویندگویم
  4. منگویم
  5. خوشگویم
  6. منگویم
  7. آیندگویم

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.