خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم
گفتار دو جهان را از یک دهان برآرم
۱از خود برآمدم من در عشق عزم کردم
تا همچو خود جهان را من از جهان برآرم
۲زنار نفس بد را من چون گلوش بستم
از گفت وارهم من چون یک فغان برآرم
۳والله کشانم او را چندان به گرد گردون
کز جان دودرنگش آتش عیان برآرم
۴ای بس عروس جان را روبند تن ربایم
وز عشق سرکشان را از خان و مان برآرم
۵این جمله جان‌ها را در عشق چنگ سازم
وز چنگ بی‌زبان من سیصد زبان برآرم
۶پر کرد شمس تبریز در عشق یک کمانی
کز عشق زه برآید چون آن کمان برآرم
۷
