غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹۰۲ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

چرا منکر شدی ای میر کوران

نمی‌گویم که مجنون را مشوران

۱

تو می گویی که بنما غیبیان را

ستیران را چه نسبت با ستوران

۲

در این دریا چه کشتی و چه تخته

در این بخشش چه نزدیکان چه دوران

۳

عدم دریاست وین عالم یکی کف

سلیمانی است وین خلقان چو موران

۴

ز جوش بحر آید کف به هستی

دو پاره کف بود ایران و توران

۵

در آن جوشش بگو کوشش چه باشد

چه می لافند از صبر این صبوران

۶

از این بحرند زشتان گشته نغزان

از این موجند شیرین گشته شوران

۷

نپردازی به من ای شمس تبریز

که در عشقت همی‌سوزند حوران

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـوران۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. کورانمشوران
  2. راستوران
  3. تختهدوران
  4. کفموران
  5. هستیتوران
  6. باشدصبوران
  7. نغزانشوران
  8. تبریزحوران

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.