گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری
در هر دو حال خود را از یار وانگیری
۱پا واگرفتن تو هر دو ز حال کفر است
صد کفر بیش باشد در عاشقان نفیری
۲پاکت شود پلیدی چون از صنم بریدی
گردد پلید پاکی چون غرقه در غدیری
۳دنبال شیر گیری کی بی‌کباب مانی
کی بی‌نوا نشینی چون صاحب امیری
۴بگذار سر بد را پنهان مکن تو خود را
در زیرکی چو مویی پیدا میان شیری
۵خوردی تو زهر و گفتی حق را از این چه نقصان
حق بی‌نیاز باشد وز زهر تو بمیری
۶زیر درخت خرما انداز همچو مریم
گر کاهلی به غایت ور نیز سست پیری
۷از سایه‌های خرما شیرین شوی چو خرما
وز پختگی خرما تو پختگی پذیری
۸
