غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۹۹۷ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای آسمان که بر سر ما چرخ می‌زنی

در عشق آفتاب تو همخرقه منی

۱

والله که عاشقی و بگویم نشان عشق

بیرون و اندرون همه سرسبز و روشنی

۲

از بحر تر نگردی و ز خاک فارغی

از آتشش نسوزی و ز باد ایمنی

۳

ای چرخ آسیا ز چه آب است گردشت

آخر یکی بگو که چه دولاب آهنی

۴

از گردشی کنار زمین چون ارم کنی

وز گردشی دگر چه درختان که برکنی

۵

شمعی است آفتاب و تو پروانه‌ای به فعل

پروانه وار گرد چنین شمع می‌تنی

۶

پوشیده‌ای چو حاج تو احرام نیلگون

چون حاج گرد کعبه طوافی همی‌کنی

۷

حق گفت ایمن است هر آن کو به حج رسید

ای چرخ حق گزار ز آفات ایمنی

۸

جمله بهانه‌هاست که عشق است هر چه هست

خانه خداست عشق و تو در خانه ساکنی

۹

زین بیش می‌نگویم و امکان گفت نیست

والله چه نکته‌هاست در این سینه گفتنی

۱۰

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـنی۱۰ از ۱۰ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. می‌زنیمنی
  2. عشقروشنی
  3. فارغیایمنی
  4. گردشتآهنی
  5. کنیبرکنی
  6. فعلمی‌تنی
  7. نیلگونهمی‌کنی
  8. رسیدایمنی
  9. هستساکنی
  10. نیستگفتنی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.