غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۰۹۷ مولانا

شاعر
مولانا
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

بیا بیا که شدم در غم تو سودایی

درآ درآ که به جان آمدم ز تنهایی

۱

عجب عجب که برون آمدی به پرسش من

ببین ببین که چه بی‌طاقتم ز شیدایی

۲

بده بده که چه آورده‌ای به تحفه مرا

بنه بنه بنشین تا دمی برآسایی

۳

مرو مرو چه سبب زود زود می‌بروی

بگو بگو که چرا دیر دیر می‌آیی

۴

نفس نفس زده‌ام ناله‌ها ز فرقت تو

زمان زمان شده‌ام بی‌رخ تو سودایی

۵

مجو مجو پس از این زینهار راه جفا

مکن مکن که کشد کار ما به رسوایی

۶

برو برو که چه کَش می‌روی به شیوه‌گری

بیا بیا که چه خوش می‌چمی به رعنایی

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـایی۶ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. سوداییتنهایی
  2. منشیدایی
  3. مرابرآسایی
  4. می‌برویمی‌آیی
  5. توسودایی
  6. جفارسوایی
  7. شیوه‌گریرعنایی

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ مولانا

۶٬۳۲۹ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۳٬۲۳۰ شعر) قرار دارد.