تو را سَری‌ست که با ما فرو نمی‌آید
مرا دلی که صبوری از او نمی‌آید
۱کدام دیده به روی تو باز شد، همه عمر
که آبِ دیده به رویش فرو نمی‌آید؟
۲جز این قَدَر نَتَوان گفت بر جمالِ تو عیب
که مهربانی از آن طبع و خو نمی‌آید
۳چه جور کز خمِ چوگانِ زلفِ مِشکینت
بر اوفتادهٔ مِسکین چو گو نمی‌آید؟
۴اگر هزار گزند آید از تو بر دلِ ریش
بد از من‌ست که گویم نکو نمی‌آید
۵گر از حدیثِ تو کوته کنم زبانِ امید
که هیچ حاصل از این گفت‌وگو نمی‌آید
۶گمان بَرَند که در عودسوز سینهٔ من
بمُرد آتشِ معنی که بو نمی‌آید
۷چه عاشق‌ست؟ که فریادِ دردناکش نیست
چه مجلس‌ست؟ کز او های و هو نمی‌آید
۸به شیر بوْد مگر شورِ عشق، سعدی را
که پیر گشت و تغیّر در او نمی‌آید
۹
