چشم که بر تو می‌کُنم، چشم حسود می‌کَنم
شکر خدا که باز شد، دیدهٔ بختِ روشنم
۱هرگزم این گمان نبُد، با تو که دوستی کنم
باورم این نمی‌شود، با تو نشسته کاین منم
۲دامن خیمه برفکن، دشمن و دوست گو ببین
کاین همه لطف می‌کند، دوست به رغم دشمنم
۳عالِم شهر گو مرا، وعظ مگو که نشنوم
پیر محله گو مرا، توبه مده که بشکنم
۴گر بزنی به خنجرم، کز پی او دگر مرو
نعرهٔ شوق می‌زنم، تا رمقی‌ست در تنم
۵این نه نصیحتی بود، «کز غم دوست توبه کن»
سخت سیه‌دلی بوَد، آن که ز دوست برکنم
۶گر همه عمر بشکنم، عهد تو پس درست شد
کاین همه ذکر دوستی، لاف دروغ می‌زنم
۷پیشم از این سلامتی بود و دلی و دانشی
عشق تو آتشی بزد، پاک بسوخت خرمنم
۸شهری اگر به قصد من، جمع شوند و متفق
با همه تیغ برکشم، وز تو سپر بیفکنم
۹چند فشانی آستین، بر من و روزگار من
دست رها نمی‌کند، مِهر گرفته دامنم
۱۰گر به مراد من روی، ور نروی تو حاکمی
من به خلاف رای تو، گر نفسی زنم زنم
۱۱این همه نیش می‌خورد، سعدی و پیش می‌رود
خون برود در این میان، گر تو تویی و من منم
۱۲
