تَرَحَّمْ ذِلَّتی یا ذَا المعالی
وَ واصِلْنی اِذا شَوَّشْتَ حالی
۱أَلا یا ناعِسَ الطَّرْفَینِ سَکْریٰ
سَلِ السَّهْرانَ عَنْ طولِ اللَّیالی
۲ندارم چون تو در عالم دگر دوست
اگرچه دوستی دشمن‌فعالی
۳کَمالُ الحُسْنِ فِی الدُّنْیا مَصونٌ
کَمِثْلِ البَدْرِ فی حَدِّ الکَمالِ
۴مرکب در وجودم همچو جانی
مُصَوَّر در دماغم چون خیالی
۵فَماذَا النَّوْمُ؟ قیلَ النَّوْمُ راحَه
وَ ما لِی النَّوْمُ فی طولِ اللَّیالی
۶دمی دلداری و صاحب دلی کن
که برخور بادی از صاحب جمالی
۷ألَمْ تَنْظُرْ إلی عَیْنی وَ دَمْعی؟
تَرَی فِی البَحْرِ أصْدافَ اللَّآلی
۸به گوشت گر رسانم نالهٔ زار
ز درد نالهٔ زارم بنالی
۹لَقَدْ کَلَّفْتَ ما لَمْ أقْوَ حَمْلاً
وَ ما لی حیلَةٌ غَیْرُ احْتِمالی
۱۰که کوته باد چون دست من از دوست
زبان دشمنان از بدسگالی
۱۱اَلا یا سالیاً عَنّی تَوَقَّفْ
فَما قَلْبُ المُعَنّیٰ عَنْکَ سالٍ
۱۲به چشمانت که گرچه دوری از چشم
دل از یاد تو یک دم نیست خالی
۱۳مَنَعْتُ النّاسَ یَسْتَسْقون غَیْثاً
أنِ اسْتَرْسَلْتُ دَمْعاً کَاللَّآلی
۱۴جهانی تشنگان را دیده در توست
چنین پاکیزه پندارم زلالی
۱۵وَ لی فیکَ الإِرادَه فَوْقَ وَصْفٍ
وَ لَکِنْ لَمْ تُرِدْنی؛ مَا احتیالی؟
۱۶چه دستان با تو درگیرد چو روباه
که از مردم گریزان چون غزالی
۱۷جَرَتْ عَیْنایَ مِنْ ذِکْراکَ سَیْلاً
سَلِ الجیرانَ عَنّی ما جَرَی لی
۱۸نمایندت به هم خلقی به انگشت
چو بینند آن دو ابروی هلالی
۱۹حِفاظی لَمْ یَزَلْ ما دُمْتُ حَیّاً
وَ لَوْ اَنْتُمْ ضَجِرْتُمْ مِنْ وِصالی
۲۰دلت سخت است و پیمان اندکی سست
دگر در هر چه گویم بر کمالی
۲۱اِذا کانَ افْتِضاحی فیکَ حُلْواً
فَقُلْ لی ما لِعَذّالی؟ وَ ما لی؟
۲۲مرا با روزگار خویش بگذار
نگیرد سرزنش در لاابالی
۲۳تَرانی ناظِماً فِی الوجْدِ بَیْتاً
وَ طَرْفی ناثِرٌ عِقْدَ اللَّآلی
۲۴نگویم قامتت زیباست یا چشم
همه لطفی و سرتاسر جمالی
۲۵وَ اِنْ کُنْتُمْ سَئِمْتُمْ طولَ مکْثی
حَوالَیکُمْ، فَقَدْ حانَ ارْتِحالی
۲۶چو سعدی خاک شد سودی ندارد
اگر خاک وی اندر دیده مالی
۲۷
