به نوبت‌اند ملوک اندرین سپنج سرای
کنون که نوبتِ تست ای ملک به عدل گرای
۱چه دوستی کند ایام؟ اندک اندک بخش
که بار بازپسین دشمنیست جمله ربای؟
۲چه مایه بر سرِ این مُلک سروران بودند
چو دورِ عمر به سر شد درآمدند از پای
۳تو مرد باش و ببر با خود آنچه بتوانی
که دیگرانش به حسرت گذاشتند به جای
۴درم‌به‌جورستانانِ زربه‌زینت‌ده
بنای‌خانه‌کنان اند و بامِ‌قصراندای
۵به عاقبت خبر آمد که مُرد ظالم و ماند
به سیمِ سوختگان زرنگارکرده سرای
۶بُخورِ مجلسش از ناله‌های دودآمیز
عقیقِ زیورش از دیده‌های خون‌پالای
۷نیاز باید و طاعت نه شوکت و ناموس
بلند بانگ چه سود و میان تهی چو درای؟
۸دو خصلت‌اند نگهبانِ مُلک و یاورِ دین
به گوشِ جانِ تو پندارم این دو گفت خدای
۹یکی که گردنِ زورآوران به قهر بزن
دوم که از درِ بیچارگان به لطف درآی
۱۰به تیغ و طعنه گرفتند جنگجویان مُلک
تو بَرّ و بحر گرفتی به عدل و همت و رای
۱۱چو همت است چه حاجت به گرزِ مغفرکوب
چو دولت است چه حاجت به تیرِ جوشن‌خای
۱۲به چشمِ عقلِ من این خَلق پادشاهان اند
که سایه بر سرِ ایشان فکنده‌ای چو همای
۱۳سماعِ مجلست آوازِ ذکر و قرآن است
نه بانگِ مطرب و آوای چنگ و ناله‌ی نای
۱۴عمل بیار که رختِ سرای آخرت است
نه عودسوز به کار آیدت نه عنبرسای
۱۵کفِ نیاز به حق برگشای و همت بند
که دستِ فتنه ببندد خدای کارگشای
۱۶بد اوفتند بدان لاجرم که در مثل است
که مار دست ندارد ز قتلِ مارافسای
۱۷هر آن کست که به آزارِ خلق فرماید
عدوی مملکت است او به کشتنش فرمای
۱۸به کامه‌ی دلِ دشمن نشیند آن مغرور
که بشنود سخنِ دشمنانِ دوست‌نمای
۱۹اگر توقعِ بخشایشِ خدایت هست
به چشمِ عفو و کرم بر شکستگان بخشای
۲۰دیارِ مشرق و مغرب مگیر و جنگ مجوی
دلی به دست کُن و زنگِ خاطری بزدای
۲۱گرت به سایه در آسایشی به خلق رسد
بهشت بردی و در سایه‌ی خدای آسای
۲۲نگویمت چو زبان‌آورانِ رنگ‌آسای
که ابرِ مشک‌فشانی و بحرِ گوهرزای
۲۳نکاهد آنچه نبشته‌ست عمر و نفزاید
پس این چه فایده گفتن که تا به حشر بپای
۲۴مزیدِ رفعتِ دنیا و آخرت طلبی
به عدل و عفو و کرم کوش و در صلاح افزای
۲۵به روزِ حشر که فعلِ بدان و نیکان را
جزا دهند به مکیالِ نیک‌وبدپیمای
۲۶جریده‌ی گنهت عفو باد و توبه قبول
سپیدنامه و خوشدل به عفو بار خدای
۲۷به طعنه‌ای زده باد آنکه بر تو بد خواهد
که بارِ دیگرش از سینه برنیاید وای
۲۸
