شوق را شهپر توفیق سبکباری توست
راه نزدیک فنا، دور ز خودداری توست
۱دامن دشت فنا پاکترست از کف دست
سنگ اگر هست درین راه، گرانباری توست
۲چون پریشان نگذاریم قدم چون سیلاب؟
لغزش ما به تمنای نگهداری توست
۳چون نگیرد نفس دام تو از کثرت صید؟
خط آزادی کونین، گرفتاری توست
۴خواب در چشم مده راه به افسانه مرگ
که شب کاکل او زنده ز بیداری توست
۵چون به خواری کشم ای عشق ز کوی تو قدم؟
عزت روی زمین در قدم خواری توست
۶چشم بدبین به نی کلک تو صائب مرساد!
خاک، گنجینه گوهر ز گهرباری توست
۷
