که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟
که شور در دل و جان مشوشم انداخت
۱چو تیر راست، گریزان ز کجروی بودم
فلک چرا چو کمان در کشاکشم انداخت؟
۲خبر نداشت که آتش مراست آب حیات
کسی که همچو سمندر در آتشم انداخت
۳بهشت نقد ترا باد روزی ای ساقی
که بیخودی به عجب عالم خوشم انداخت!
۴عطیه ای است سزاوار قهر یار شدن
چه شد که از نظر لطف، مهوشم انداخت؟
۵ز اشک ساخته، پروانه وار شمع مرا
به آب راند و به دریای آتشم انداخت
۶شدم ز بند غم آزاد آن زمان صائب
که دل به حلقه آن زلف دلکشم انداخت
۷
